Hallo lieve mensen,

Allereerst bedankt voor alle leuke reacties, leuk om te zien dat jullie ons in de gaten houden.

We hoorden van locals dat er een aardbeving was geweest van 7.4 op de schaal van Richter bij Medan, waar wij 100 km vanaf zaten. Wij hebben echter niets gemerkt en lazen later op nu.nl dat er zelfs een Tsunami-waarschuwing was afgekondigd. We zijn dus nog heel!

We zijn nu bijna 3 weken onderweg en alles loopt gesmeerd. Gezond en wel op wat buikkrampen na (en de gevolgen daarvan haha). Tussen ons is ook alles koek en ei en dat is minstens zo belangrijk ?

Bij Bien, Karel, Noa en Nina was het gezellig in Ubud. Heerlijk aan het zwembad gezeten, gekletst en met de kleintjes gespeeld. We hopen dat ze goed thuis gekomen zijn en weer in het Hollandse ritme zitten. De start in Sanur was iets minder omdat we drie uur lang met onze backpack in de brandende zon hebben gelopen. Op zoek naar een geschikte, doch betaalbare slaapplek. Bart wilde te goedkoop en Eef wilde een zwembad, wat ons in een lastig pakket bracht :-) De drie uur waren niet voor niets want we vonden wat aan ons eisenpakket voldeed. Lekker een paar dagen geluierd aan het strand en zwembad. Ook hier zijn we weer op de fiets gestapt om zelf de binnenlanden te verkennen. Bij terugkomst op zoek naar een koude Sprite stuitten we op bekenden: Leon en Rosalie uit Raalte. Op prè honeymoon in Sanur. Ultra toevallig en we hebben daar samen gelunched (bedankt voor jullie reactie).

Hierna hielden we Bali voor gezien en zetten de reis voort naar Lombok. Na een reis van 2 uur taxi, 4 uur boot, 2 uur busje en weer een half uur boot kwamen we aan op een mooi bounty eiland 'Gili Air'. De dag erop een snorkeltrip geregeld. We gingen met een 'glass bottom boat' waar we prachtige koralen en de meest mooie exotische vissen door konden zien. De gids bracht ons naar de beste plekjes waar de flippers aan gingen en de snorkel op. We hebben daar met een aantal levensgrote schildpadden gezwommen. Bart was een behoorlijke achterblijver bij de groep van zes, want hij deed een soort van schoolslag met zijn flippers en kwam aan het eind van de middag gebroken aan wal :-) hilarisch gezicht!!!

Afgesloten van het vaste land en zonder pinmogelijkheden was het om budget-technische redenen niet mogelijk om veel aan de Bintang te gaan. Door onze faaan-taaaas-tiese niet werkende creditcard (ja Hoity ik weet wat je nu denkt haha) moesten we ter plekke onze vlucht naar Sumatra contant betalen en bleven we met een gering aantal rupia's zitten.

Platzak terug op het vaste land bracht een busje ons naar de hoofdstad van Lombok, Mataram. Onderweg zouden we nog twee mensen oppikken. Bij dat hotel aangekomen kwam er een 'volslanke' vrouw aanlopen en op het moment dat de kofferbak open gaat zegt Bart: 'moet die HOMPE ook mee,
dan komen we nooit die heuvels op!'. Eef zegt: 'ssssst man straks zijn het Nederlandsers!'. En bij het instappen was de zachte G duidelijk hoorbaar. Om dat te benadrukken zegt Eef nog: 'past het?', maar deze inkopper begreep Bart pas later toen we het er in een melige bui weer over hadden :-D In Mataram hebben we nog even cultuur gesnoven door middel van het bezichtigen van twee tempels gebouwd in de 18e eeuw. Na twee keer een donatie gegeven te hebben en we afscheid wilden nemen van onze monnik-gids, kwam hij ineens met een mededeling; 'Sorry mister, I forgot to tell that the price for the guide is 100.000 rp per person.' Dit is ongeveer 18 euro totaal. Eef wilde hem al bijna in het heilige water gooien haha. Uiteindelijk hebben we hem één hele euro gegeven. Sindsdien staat deze beruchte man bij ons bekend als ‘de corrupte monnik'. Na een helse nacht in een vreselijke ranskeet konden we met het vliegtuig vanaf Mataram, via Jakarta, naar Medan (Sumatra).

De volgende bestemming; Bukit Lawang. Na 5 uur in de local bus kwamen we aan, een gids voor in de jungle bracht ons naar het mooie hotel 'Jungle Inn'. Deze naam werd zeker eer aan gedaan, want we zaten er letterlijk midden in. Onze kamer bestond voor de helft uit rots en vanaf het balkon konden we naar onze privé-waterval. Akelig prettig! We hebben meteen een trekking bij deze gids geboekt. Eenmaal aangekomen in de jungle zagen we na een uur de eerste Urang Utang. Super gaaf, maar deze was zo druk met het eten van een mierennest dat we zijn/haar aandacht met een banaan niet konden trekken. Ondertussen vertelde de gids honderduit dat het National Park voor Urang Utangs is opgericht door NL voor het behoud van de jungle zodat de apen er kunnen leven. Ook vertelde hij dat er twee hele slimme Urang Utangs zijn, genaamd Nina en Mena. Door deze intelligentie zijn ze ook agressief, omdat ze weten dat we eten in onze tassen hebben. Hierdoor is de kans groot dat ze je achterna komen. Zodra we die zouden zien en ze een voet aan de grond zetten moet je weg wezen. We kwamen weer Urang Utangs tegen die we zelfs mochten voeren. Zo bijzonder als je een stukje banaan in zo'n aap-hand legt. De gids legde ook een stuk op Eefs hoofd die ze eraf greep. Echt heel apart. Uiteraard kwamen we een uur later de beruchte Nina tegen. Eerst zat ze netjes in de boom te eten. Wortels werden voorgekauwd en aan haar baby doorgegeven. Toen kwam ze op de grond en moesten we een sprintje inzetten. Nou dat is daar makkelijker gezegd dan gedaan, met al die boomstronken, onder takken door, over omgevallen bomen heen. Allemachtig, maar zelfs Bart is niet gestruikeld dus we hebben het gelukkig gered. Onze gids vertelde dat hij eens gebeten is door Nina. Hij zei: 'One time I was with two FAT German people, en they could not run, then Nina bit me.' Hilarisch hoe hij dat vertelde in gebrekkig Engels. Na gelunched te hebben bij een mooie waterval hebben we nog zo'n drie uur geklommen en afgedaald, in totaal zo'n zes uur de jungle doorgetrokken. We kwamen bij een rivier uit waar we gingen raften. Nou raften, wij zaten in een opblaasband en onze gidsen zaten voor en achter ons al het werk te doen met bamboe-stokken als peddels. Bart wist het nog te presteren om naast de band te gaan zitten met instappen, hij verdween even en kwam toen weer verschrikt boven. Zoals jullie begrijpen duurde het tien minuten voordat Eef weer was uitgelachen.

Na Bukit Lawang zijn we naar Lake Toba afgreisd. Dit is het grootste meer van Indonesie. We zitten daar op een vulkanisch eiland, genaamd Samosir. Hier zullen we vier dagen blijven om weer even op adem te komen, het eiland rond te scheuren op een scooter, onze kleren eindelijk te kunnen wassen en in een mooi hotel te kunnen slapen. Hierna is het plan om in Berastagi een vulkaan te gaan beklimmen en op 18 mei vetrekt het vliegtuig naar Singapore!

Liefs ons!

PS; Bart ziet volgend jaar zijn clubbie hopelijk in de eredivisie spelen!

PPS; Als Eef dan ook iets mag hopen, dan hoopt ze dat de ZARA in Utrecht een waar paradijs wordt ?