27 juni was alweer de laatste update, vandaag 16 juli een nieuw verhaal!

Op 27 juni zijn we met een klein propellorvliegtuigje naar Laos, Luang Prabanggevlogen. Hier hebben we een mountainbike tour gedaan. Er waren 3 verschillende opties, we kozennatuurlijkdievoor de gevorderde fietsers. Er waren dan ook geen anderen die zich bij deze fietstour hadden aangesloten. Na 20 minuten over een verharde weg begon het 'off road' gedeelte. Ver van de stad vandaan lagen dorpjes waar ze met zo'n 20 gezinnen wonen, wat een armoedig bestaan.
Kinderen zijn dolenthousiast, als er toeristen langs komen zwaaien ze, roepen uit volle borst SABAIDEEE!!! (hallo) en rennen achter je aan.
In die dorpjes gaan de mannen metbepaalde feesten hun toekomstige vrouw uitzoeken. Als het meisje niet wil neemt de jongen zijn vrienden mee en dragen haar naar het huis van zijn ouders. Zodra ze binnen is en dus zijn ouders te zien krijgt is ze verplicht met hem te trouwen

In Luang Prabang hebben we twee voetbalwedstrijden gezien. De eerste met Annelies en Arjan, die hadden zo ongeveer dezelfde reis afgelegd en kwamen we opnieuw tegen. De tweede wedstrijd met Christien en Bob Jan erbij, een bekende uit Raalte die we tegen kwamen. De dag erop stond er een busreis van 24 uur op het programma naar Pakse, het zuiden van Laos. Eerst 12 uur in een gewone bus en vervolgens 12 uur in een slaapbus waar we lepeltje lepeltje in de feutus houding samen in pasten whaa. De dag erop vertrokken we verder naar 4000 Islands waar we wonder boven wonder Jeroen en Rhoanne weer tegen het lijf liepen. Op het eiland was niets te beleven en dus besloten we de volgende dag methen mee te reizen naar Cambodja, want voetbal kijken op dat eiland was onmogelijk.

Bij de grens werden we echt opgelicht. Waar ze maar dollars voor konden vragen, hing wel een briefje met de prijs en dat gaat gewoon inhun eigenbroekzak, maar goed wat doe je tegen 6 van die Cambodjaanse mannen. Niets en dus betaalden we 'bijna' alles. Bij de gevraagde dollar voor een gezondheisverklaring hebben we onze paspoorten zo uit de handen gegrist en zijn we weg gelopen. In Siem Riep hebben we voetbal gekeken met Rhoanne, Jeroen, Wilfried (oom van Jeroen) en nog een heleboel oranje fans.
Hier stond als vanzelfsprekend de bezichtiging van het achtste wereldwonder 'Ankor Wat'op het programma. We huurden fietsjes en om 4 uur in de ochtend vertrokken we, want de sunrise moest waarnzinnig zijn. De zonsopkomst was zeker de moeite waard en na een aantal Kodak momentjes bekeken we de tempel zowel van binnen als van buiten. Er zijn een heleboel mensen die er 3 tot 7 dagennaartoe gaan, maar wij hadden na 1,5 uur wel het idee dat we elke steen gezien hadden. We hebben daarna nog rond het gebied gefietst, het is heel groot met nog een aantal andere bezienswaardigheden .
De rest van de tijd in Siem Riep hebben Jeroen, WIlfried en Bart gesnookerd. Er komt dan een meisje bij die de stand bij houdt en de ballen terug legt. De heren kregen er niet 1, maar alle 7 meiden zaten er giechelend bij haha

9 juli bracht de bus ons naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Eef heeft hier een voedselvergiftiging opgelopen, ze denkt van de Tom Yam soep tijdens de lunch. En zoals dat vaak gebeurt als je een wc pot uit alle mogelijke posities hebt mogen aanschouwen, moet ze niet denken om nog een Tom Yam soep te eten. Hier dus weinig ondernomen, het belangrijkste was aansterken voor de finale Nederland-Spanje. Daar hoeven we verder niet over uit te wijden. Het drietal Jeroen, Rhoanne en Wilfried waren inmiddels vertrokken.
We wilden in eerste instantie nog verder naar het zuiden in Cambodja, maar we hadden wel genoeg van die Malaria tabletten dat we besloten meteen door naarVietnam te reizen.

En zo zijn we dinsdag 13 juli van Phnom Penh naar Vietnam, Ho Chi MInh City (Saigon) gereisd per bus. De meest interessante bezichtiging hier zijn de duuzenden scooters die door, om, voor en achter elkaar heen scheuren. We hebben de stad bekeken en zijn naar het 'War Remenant' museum geweest. Een museum over de Vietnam oorlog, indrukwekkend. Het is goed om er soms aan herinnerd te worden wat voor een vreselijke dingen daar zijn gebeurd zodat je er weer even bij stil staat. De dag erop zijn we naar de Cu Chi tunnels geweest. Een tunnelcomplex gebruikt in de Vietnam-oorlog door de Viet Cong. We hebben er nog een stuk doorheen gekropen, een onmogelijke opgave voor claustrofobische types. Laag, smal, donker en weinig zuurstof.

Vandaag 16 juli zijn we in Mui Ne aangekomen, een kustplaats. Een guesthouse met zwembad en het zit aan het strand. Spijtig genoeg voor Eef is het nu regenseizoen enzit dezon eventjes verscholen achter een wolkendek.

Nog 4 weken en dan is de reis ten einde. We zijn nog volop aan het genieten, maar kijken er ook naar uit om iedereen weer te zien en hebben zin in ons eigen bedje :)

Liefs Bart en Eef!